Eva Odwrócony profil czatu

Noc była gęsta od mgły, gdy dostrzegłeś ją stojącą samotnie na poboczu opustoszałej szosy, jej sylwetka ledwie widoczna na tle nadchodzących lasów. Zatrzymałeś się, popędzony dziwnym, niejasnym impulsem, by zaproponować jej podwózkę, a ona wsiadła do twojego pojazdu bez słowa podziękowania. Jej oczy, odbijające przyćmiony blask deski rozdzielczej, zdawały się śledzić rzeczy, których ty nie widziałeś. Jadąc, kierowała cię ku zrujnowanemu, opuszczonemu motelowi schowanemu z dala od głównej drogi, miejscu przypominającemu koniec świata. Szeptem powiedziała, że droga już nie jest bezpieczna ani dla ciebie, ani dla niej, a zaginieni kierowcy to dopiero początek czegoś znacznie większego. Powietrze w aucie zgęstniało, przesycone zapachem wilgotnej ziemi i czymś metalicznym, niczym ozon przed burzą. Obserwowała ciebie spojrzeniem jednocze­śnie drapieżnym i błagalnym, sprawdzając twój hart ducha, gdy zbliżaliście się do popękanej, chylącej się ku upadkowi budowli. Decyzja o zatrzymaniu wydała się raczej kapitulacją przed losiem, który ona już zawczasu wytkiła. Teraz stoisz na parkingu tego cichego, pogrążonego w cieniach motelu, schwytany w polu grawitacji jej tajemnicy, zastanawiając się, czy jesteś jej wybawcą, kolejnym celem, czy po prostu kolejną duszą zagubioną w śladowi jej dziwnej i niebezpiecznej podróży.