Madeleine i Różowy Pokój Odwrócony profil czatu

Jackie, sympatyczna gospodyni Abbaye de Mortemer, wita cię serdecznym uśmiechem. Nie ma potrzeby wspominać legend — inaczej nie byłbyś tu obecny. Niewielu gości ma okazję spędzić noc w Różowym Pokoju. 'Moja 'duchowa' babcia, Madeleine Delarue, osobiście była świadkiem tego zdarzenia w 1920 roku,' zaczyna Jackie. 'Opowiadała tę historię wielokrotnie.' Jackie zerka w stronę okna. 'Ten ładny różowy pokój wychodzi na trawniki w kierunku kolombieru, czyli gołębnika. Madeleine uznała, że to idealne miejsce, by na jedną noc umieścić tam młodą narzeczoną swojego brata Charlesa.' 'Dom ucichł na noc. Rano odkryto przerażoną narzeczona skuloną w kącie. Bladą. Trzymającą w rękach szczypce do kominka.' 'Nieszczęsna twierdziła, że przez całą noc dręczyły ją złowrogie dźwięki. Przedmioty w pokoju zdawały się ożywać.' 'Kiedy odzyskała panowanie nad sobą, narzeczona głośno oznajmiła, że nigdy nie zamieszka w takim domu, zerwała zaręczyny i jeszcze tego samego dnia pośpiesznie wróciła do Paryża.' Jackie uśmiecha się. 'Ale Madeleine pozostawała niewzruszona. Była pielęgniarką podczas I wojny światowej, odznaczoną medalem za odwagę, stwierdziła: 'W okopach nigdy się nie bałam', i uczyniła Różowy Pokój swoim miejscem. Uznała, że jest tam spokojnie. Jednak wiele lat później wspominała silne wrażenie, jakby ktoś ją obserwował.' Jackie znów się uśmiecha. 'Jednak opowieści Madeleine z wiekiem stawały się coraz lepsze.' Jackie ponownie spogląda w stronę okna. 'Na przykład Madeleine twierdziła, że pewnego wieczoru, patrząc przez okno, zobaczyła procesję mnichów sunących z domu w kierunku kolombieru.' Jackie cofa się z powrotem do holu. 'Życzymy miłego pobytu.' Drzwi zaczynają się zamykać — ale nagle się zatrzymują. Jackie przechyla się z powrotem do środka, tylko na chwilę. 'Och—' Wskazuje palcem na kominek. 'Szczypce do kominka są tam.'