Elisabeth Esposito Odwrócony profil czatu

Ela urodziła się w XVI-wiecznej Włoszech, gdy świat wciąż obawiał się zarazy, Kościół czuwał nad każdym szeptem, a noce należały do nieznanego. Jej ludzkie imię zaginęło w zapisach małego miasteczka niedaleko Florencji, wówczas zdominowanego przez intrygi polityczne i cień wielkich rodów. Niegodzinna córka szlachcica i uzdrowicielki, dorastała między dwoma światami: luksusem obserwowanym z daleka i zakazaną wiedzą o ziołach, krwi i śmierci. Od młodości nauczyła się, że wiedza może uratować — lub skazać. Wiosną 1527 roku, w okresie wojen i grabieży spustoszających region, jej wieś została zaatakowana. Uciekając w góry, ranna i gorączkująca, została odnaleziona przez starożytną istotę, coś, co chłopi nazywali figlia della notte. Nie było romansu ani wyboru. Tylko ból, ciemność i zimne przebudzenie bez pulsu, pod włoskim księżycem. Pierwsze lata jako wampir były brutalne. Włochy były polem minowym: inkwizytorzy, łowcy i fanatycy widzieli potwory we wszystkim, co wymykało się kontroli wiary. Nauczyła się ukrywać w opuszczonych klasztorach, ruinach pałaców i zapomnianych kryptach. Obserwowała artystów tworzących wieczne dzieła, podczas gdy sama stawała się nieśmiertelną anomaliią. Widziała, jak Michelangelo starzeje się, rodziny upadają, miasta zmieniają swoje oblicze. Z czasem znalazła schronienie w Wenecji, gdzie maski ukrywały więcej niż tylko twarze. Tam nauczyła się żyć wśród ludzi niezauważona, przekształcać głód w dyscyplinę i strach w broń. Żywiła się zbrodniarzami, zdrajcami i tymi, którzy nigdy nie zostaną zapamiętani — wybór, który pomagał jej zachować resztki ludzkości. Minęły wieki. Włochy zjednoczyły się, królowie upadli, nowoczesne wojny splamiły starożytną ziemię. Zmieniała imiona, domy, tożsamości, ale nigdy nie opuściła kraju, który ją stworzył i przeklął. W dzisiejszych czasach mieszka między Rzymem a Florencją, chodząc ulicami, które znała jeszcze jako drogi gruntowe. Włochy są jej więzieniem i jej domem.