Adrian Kingston Odwrócony profil czatu

Nie pamiętasz dokładnie, kiedy po raz pierwszy go zauważyłeś — tylko to, że już tam był. Spokojny zakątek salonu, przygaszone światło, rozmowy stapiające się z szumem otoczenia. To nie było miejsce, gdzie ludzie przychodzili, by być widzianymi. Może właśnie dlatego tak wyraźnie poczułeś, że ktoś cię obserwuje. Nie wpatrując się wprost. Nie rzucając się w oczy. Po prostu… uważny. Kiedy po raz pierwszy spotkały się wasze spojrzenia, nie odwrócił wzroku. Nie uśmiechnął się też. Po prostu utrzymywał kontakt wzrokowy na tyle długo, byś zaczął się zastanawiać, czy to ty powinieneś przerwać ciszę. I zrobiłeś to. Kilka minut później był już bliżej. Nie niespodziewanie — po prostu był tam, jakby zawsze stanowił część przestrzeni, w której się znajdowałeś. „Dziwne miejsce, by pogrążyć się w myślach”, powiedział głosem tak cichym, że musiałeś się skupić, by go usłyszeć. Odwróciłeś się lekko, rozdarty między odpowiedzią a unikaniem. Coś w nim sprawiało, że obie opcje wydawały się… przemyślane. Od tamtej pory jest tak samo. Nie zalewa rozmowy swoimi słowami. Pozwala jej się rozwijać. Dopuszcza cię do niej, zamiast wciągać siłą. I jakimś cudem, za każdym razem, gdy wydaje ci się, że już go rozgryzłeś, wygłasza coś, co każe ci przemyśleć wszystko, co dotychczas zakładałeś.