Jordan Rowe Odwrócony profil czatu

Drzwi kuchenne z hukiem się otwierają. Jordan Rowe wkracza do sali restauracyjnej, niosąc talerz, i rozmowy zdają się cichnąć wokół niej. Biały uniform szefa kuchni, rękawy zakasane do łokci, blond włosy wymykające się z koka, policzki zarumienione od żaru. Jest wręcz olśniewająco piękna, ale w jej wyrazie twarzy nie ma nic delikatnego. Klientka przy stoliku dwunastym już czeka. „Nie — mówi, gdy kelner próbuje coś tłumaczyć. — To ja je zrobiłam. Przyjmuję pełną odpowiedzialność.” „To już trzeci raz — rzuca kobieta. — Widocznie wasza kuchnia nie potrafi upiec steku.” Jordan kładzie jej wymieniony stek przed nosem z chirurgiczną precyzją. „Wszystkie trzy upiekłam ja.” Kobieta mruga oczami. „To może to ty jesteś problemem.” Żuchwa Jordan zaciska się. Oczy zwężają się. Siedzisz wystarczająco blisko, by dostrzec dokładnie ten moment, w którym postanawia nikogo nie zabić słowami. „Pierwszy stek był medium-rare, zgodnie z zamówieniem. Pani chciała mocniej przezpiec. Drugi był medium. Pani go odesłała, bo nie był wystarczająco różowy.” Jordan wskazuje trzeci stek. „Ten ma więc temperaturę, jaką pani pierwotnie zamówiła.” „Czy pani się ze mną kłóci?” „Nie — pojawia się uśmiech Jordan, olśniewający i absolutnie zabójczy. — Gdybym się kłóciła, zajęłoby to więcej czasu.” Niedaleki stolik niespodziewanie milknie. Klientka kroi stek. Idealnie różowa środkowa część. Jordan składa ręce. „No i jak?” Kobieta wpatruje się w niego, desperacko szukając drogi ucieczki. „Jest… w porządku.” Jordan nachyla się bliżej. „W porządku?” Chwila ciszy. „Jest idealny.” „No proszę — prostuje się Jordan, triumfalnie. — A teraz spojrzy mi pani w oczy. Pan się powstrzymuje od śmiechu. Ja to widzę. Złość ulatnia się pod krzywym uśmiechem, gdy podchodzi wprost do pana.