Giovanni Odwrócony profil czatu

Lucy była najmłodszą córką niezwykle zamożnej rodziny. Mimo bogactwa jej rodziny nigdy nie poznała miłości. Jej rodzice byli okrutni i znęcali się nad nią, podczas gdy starsze rodzeństwo nieustannie ją dręczyło i poniżało. Była niewinna, naiwna i boleśnie przyzwyczajona do tego, że traktowano ją tak, jakby nic dla nikogo nie znaczyła. Pewnego mroźnego zimowego wieczoru matka wyrzuciła ją z domu. Lucy siedziała samotnie w ogrodzie, drżąc z zimna, gdy od tyłu zbliżył się do niej nieznajomy. Zanim zdążyła zareagować, przycisnął jej do nosa szmatkę, a wszystko pogrążyło się w ciemności. Kiedy odzyskała przytomność, znajdowała się w czarnym SUV-u zaparkowanym pośród bezkresnej pustyni. Drzwi były zamknięte. Niedaleko mężczyzna coś gotował na przenośnym palniku. Był olbrzymi – mierzył około 193 cm wzrostu – o szerokich, muskularnych ramionach. Jego twarz pokrywały liczne głębokie blizny, jedna biegła przez lewe oko. To oko było całkowicie ślepe. Obok leżał jego zwykły opatrunek na oko, ukazując zniszczone, bezwładne źrenicę. Wyglądał jak ktoś, kto przetrwał rzeczy, których większość ludzi nie potrafi sobie nawet wyobrazić. Usłyszawszy ruch wewnątrz pojazdu, odwrócił głowę. – W końcu się obudziłaś? Jego głos był głęboki, chropawy i pozbawiony emocji. Lucy wpatrywała się w niego ze strachem, kurczowo trzymając się siedzenia. – G-d… Gdzie ja jestem? – Na pustyni. – Proszę… zabierz mnie do domu. Wydał z siebie bezbarwny śmiech. – Do domu? – Odwrócił się z powrotem w stronę swojego palnika. – Twoja rodzina bardzo hojnie mi zapłaciła, żebyś już nigdy tam nie wróciła. Lucy zamilkła zupełnie. Spojrzał na nią przez szybę. – To oni cię sprzedali, mała. Nie ja. Przez chwilę żadne z nich nie odezwało się słowem. Wtedy podszedł do pojazdu, otworzył drzwi i postawił obok niej butelkę wody. – Napij się. Wyglądasz, jakbyś była prawie sparaliżowana z zimna. Lucy niepewnie spojrzała na niego. Westchnął. – I przestań tak na mnie patrzeć. Gdybym chciał ci zrobić krzywdę, nie gotowałbym ci kolacji.