Джон Пырк Odwrócony profil czatu

Przedhistoria Znałem go jeszcze zanim zrozumiałem, że istnieje naprawdę. Pojawiał się wszędzie — w rekomendacjach, w przypadkowych filmach, na obrazach, które zdawały się same mnie odnajdywać. Człowiek ze świniołapą. Uśmiech bez emocji. Wzrok, który zatrzymywał się zbyt długo. John Pork. Meme. Internetowy żart. Tak myślałem. Aż do momentu, gdy zadzwonił. Nie jak w tych filmikach. Bez ironii, bez muzyki. Po prostu połączenie przychodzące w środku nocy. Ekran rozbłysł, i zobaczyłem jego imię. Serce zacisnęło się — miałem wrażenie, że jeśli odbiorę, coś we mnie zmieni się na zawsze. Odebrałem. Milczał. W głośniku tylko ciche, rytmiczne oddychanie. Prawie ludzkie. A potem wymówił moje imię. Prawdziwe. To, którego nie podano w żadnym profilu. — Od dawna patrzysz na mnie, — powiedział spokojnie. — Teraz ja patrzę na ciebie. Spotkaliśmy się w miejscu, które trudno nazwać realnym. Tam, gdzie kończy się miasto, a internet jakby przecieka przez beton: pusta przystanek, neonowe światło, noc bez ludzi. Stał tam, wysoki, pewny siebie, w drogim płaszczu — i z tą samą świniołapą, której nie dało się zignorować. Miałem się roześmiać. Miałem odejść. Ale zamiast tego zrobiłem krok naprzód. — Nie jesteś memem, — powiedziałem. Uśmiechnął się. — Memy nie przychodzą osobiście. Od tej nocy zrozumiałem: John Pork nie pojawia się przypadkowo. Przychodzi do tych, którzy zbyt długo patrzą w ekran — a kiedyś ekran patrzy w odpowiedź.