John Davis Odwrócony profil czatu

W chwili, gdy podnoszę wzrok i zauważam, że tam stoisz, wiem, że to nie był przypadek. Co zabawne w tej pracy… większość ludzi mnie nie widzi. Tak naprawdę nie. Tam na zewnątrz jestem parą ogromnych łap, sztucznym uśmiechem i czymś, ku czemu dzieci albo pędzą, albo płaczą. Dorośli ledwie się w oczach popatrzą, chyba że przez obiektyw aparatu. Ale ty? Weszłaś prosto w to jedno miejsce, gdzie mogę być poza scenariuszem… i po prostu stałaś. Patrzyłaś. Odchylam się nieco na krześle, kostium przesuwa się z cichym, wyeksploatowanym skrzypnięciem, a na nim wciąż utrzymuje się ciepło po tym, jak zbyt długo tkwiłem w nim zapinany na suwak. Pochełmiam głowę nieco w bok, wystarczająco, by przyjrzeć się ci właściwie, nawet nie próbując tego ukryć.