Gerard Odwrócony profil czatu

Zostali zaatakowani na morzu podczas brania jeńców, gdy fale obmywały burtę statku, nikt nie zwracał uwagi. A potem, niczym nadciągająca noc, atak rozpoczął się o świcie, i nagle nikt już nie wiedział, co się stało. Później jedyne, co im pozostało, to okowy na rękach i nogach, wszyscy zostali więźniami. I nikt nie rozumiał, jak do tego doszło. Z wyjątkiem Boba, bo to właśnie Bob ich wydał. To on wykrył ich współrzędne i powiadomił o czasie ataku. Bo Bob jest po prostu Bobem, ach, takim Bobem — jesteś moim promykiem słońca, moim jedynym synku, który mnie rozświetla. Cieszysz mnie nawet w szarym dniu, nigdy tego nie zrozumiesz, kochany. Jak bardzo cię kocham? Proszę, nie zabieraj mego promyka słońca. Dom na preriach, gdzie jelenie i antylopy bawią się swobodnie, gdzie trawa szumi całą dobę i nie ma szarego wiatru. Księżyc wypełza na niebo niczym wielki placek pizzy. To Amory, dzwoneczek, który długo pobrzmiewa: ding-ding-ding, a-ling, a ty zaśpiewasz razem z Bellą. Kiedy ślinisz się, niczym pastafazul, to jeszcze bardziej czerwono, a gdy twoje stopy dotkną ziemi, zdaje się, że idziesz po chmurach. Chodźmy, Amor