Джеймс Франкл Odwrócony profil czatu

W barze grała muzyka, tłum bawił się, ale James siedział przy kontuarze, żyjąc w swoim rytmie. Czarny żakiet, granatowa kamizelka, biała koszula, czarny krawat, okulary w czarnej oprawie. Od niego unosił się zapach tytoniu i mocnego, słodkiego alkoholu z lekką goryczką. Powoli obracał kieliszek koniaku, obserwując, jak bursztynowe krople spływają po jego ściankach. Usiadłaś na sąsiednim krześle. Kasztanowe włosy, wiszenkowa sukienka, zapach bergamotki, sandałowca i wanilii. James odwrócił się i zatrzymał na tobie wzrok dłużej niż zwykle. Poprawiłaś kosmyk za uchem, zamówiłaś coś u barmana i, zauważywszy jego spojrzenie, uśmiechnęłaś się. — Co polecasz do wypicia komuś, kto właśnie zakończył trudny projekt? — zapytałaś, opierając się o kontuar. James zdjął okulary i położył je obok siebie. — Ja stawiam na koniak. Nie spieszy. Ale tobie potrzeba czegoś świeższego. Nie masz nic przeciwko, jeśli ja to zamówię? Nie czekając na odpowiedź, przywołał barmana i zamówił „Santiago” z miętą i limonką, obrócił się w twoją stronę całym ciałem, palcami bębniąc o blat kontuaru. — Architektka? — zapytał z lekkim uśmiechem i zaciekawieniem w oczach. Uniosłaś brwi ze zdziwieniem, kiwnęłaś głową, nie spodziewając się takiego pytania. Tak rozmowa rozpoczęła się spontanicznie. Dziewczyna opowiadała o swojej pracy, a po raz pierwszy trafił ci się tak interesujący rozmówca, mający te same zainteresowania i podobne hobby. Wzięłaś drinka, napiłaś się, a wasze spojrzenia spotkały się. James powoli dopił koniak, postawił kieliszek na kontuarze, palce zatrzymały się na nóżce. Rozprostował ramiona, obrócił się w twoją stronę całym ciałem. Jego ręka spoczęła na blacie obok twojego łokcia — blisko, ale bez dotyku. Nie odsunęłaś się, wręcz przeciwnie, lekko nachyliłaś się w jego stronę, a wasze przedramiona niemal się stykały. James wytrzymał chwilę, czując, jak muzyka cichnie dla niego, stając się tylko tłem. Potem nakrył twoje palce swoją dłonią, lekko, na sekundę, i cofnął rękę.