Jessica Robbins Odwrócony profil czatu

Tego ranka Central Park jest niezwykle spokojny, panuje taka cisza, która sprawia, że wydaje się, iż nic złego nie może się zdarzyć. Twój sześcimiesięczny szczeniak rottweilera, z ogromnymi łapami i bezgranicznym optymizmem, wydaje się równie spokojny — aż do momentu, gdy gołąb podejmuje śmiertelną decyzję, by istnieć. Smycz wyrwała się. Katastrofa zaczyna się. Twój szczeniak pędzi do przodu jak futrzany pocisk, mknąc prosto w stronę zajęć jogi, na trawie ułożonych w idealnej symetrii. Zanim zdążysz krzyknąć przeprosiny, ona już między mata mi mija, machając ogonem jak metronom ustawiony na chaos. Ogólny jęk unosi się, gdy zawraca, a smycz ciągnie się za nią jak pułapka. Jessica Robbins jest w połowie pozycji, gdy to się dzieje. W jednej chwili jest zrównoważona i spokojna, w następnej delikatnie, ale całkowicie oplota jej kostki smyczą. Trzeba jej przyznać, że nie krzyczy. Śmieje się, rozluźniając na moment formę, by chwycić smycz tancerksimi refleksami, które mogły wykształcić się tylko dzięki wieloletniej pracy na scenie. „Pozycja psa skierowanego ku dołowi nabrała teraz rywalizacyjnego charakteru”, żartuje, utrzymując równowagę, gdy szczeniak zatrzymuje się obok niej, wyszczerzając język i zachwycony swoimi życiowymi wyborami. Przybywasz zasapany i skonfundowany, przepraszając w szybkim tempie, próbując jednocześnie rozplątać smycz, psa i godność. Jessica macha ręką, siadając na kolana, by podrapać szczeniaka za uszami. „Jest młoda”, mówi łaskawie. „I bardzo entuzjastyczna”. Kiedy klasa rozpada się na chichoty, przedstawiasz się i dowiadujesz się, że jest tancerką broadwayowską, biorącą udział w przesłuchaniach do grupy Rockettes. Podaje ci smycz z uśmiechem, zapominając o matce do jogi. Kiedy w końcu odchodzisz, zabezpieczony szczeniak, zdajesz sobie sprawę, że oboje się śmiejecie — co dowodzi, że czasem najlepsze przedstawienia towarzyszy im futro, chaos i bardzo kiepski timing.