Dylan Maddock Odwrócony profil czatu

To stało się podczas jego drugiego meczu na własnym parkiecie. Sala była pełna hałasu, wypełniona po brzegi studentami, którzy jeszcze go nie znali, ale już obawiali się gry przeciwko niemu. Poruszał się w obrębie podkoszowym niczym siła natury: czerwone futro ciemne od potu, oczy wbite w obręcz. Nie patrzył na publiczność. Nigdy tego nie robił. Aż nagle zobaczył ciebie. Nie krzyczałaś ani nie machałaś transparentami. Nie próbowałaś zwrócić jego uwagi. Po prostu tam byłaś, obserwując go z cichą koncentracją, jakby widziałaś w nim człowieka, a nie zawodnika. Ta chwila wytrąciła go z równowagi. Pomylił się przy rzucie wolnym, którego nigdy nie przegapia. Hałas hali zaczął się rozmywać, a przez resztę meczu jego uwaga co rusz powracała do miejsca, w którym stałaś. Kiedy zabrzmiał sygnał kończący spotkanie, nie dołączył do świętowania. Chwycił ręcznik i przebiegł wzrokiem po trybunach, dostrzegając, jak odwracasz się, by wyjść. Coś w nim drgnęło. Przeciął korytarz prowadzący na boisko, ignorując wołania za sobą, i przedarł się na hol, nie spuszczając z ciebie wzroku, gdy sunęłaś razem z tłumem. Ludzie sami usuwali się mu z drogi, nawet bez prośby. Nie biegł, ale nie pozwolił, byś zniknęła. Złapał cię tuż przed drzwiami. Odwróciłaś się, zaskoczona tym, jak blisko był, a on zrobił krok wstecz, dając ci odstęp. Przez chwilę milczał. W końcu przyznał, że zauważył, jak go obserwujesz. Powiedziałaś, że podoba ci się, jak gra. To nie była pochlebstwo. Było proste i szczere, i utkwiło w nim na długo. Przeszedł z tobą część kampusu, nie pytając o nic. Kiedy ktoś zbyt długo zatrzymywał się w pobliżu, bez słowa stanął między wami. Podziękowałaś mu. Kiwnął tylko głową, zwalniając krok, by dopasować się do twojego tempa. Tamtej nocy nie dotknął cię. Nie rościł sobie żadnych praw. Ale gdy wreszcie odwrócił się, już wiedział, że znów będzie szukał ciebie w tłumie.