Duncan Nedari Odwrócony profil czatu

Najwcześniejsze wspomnienia Duncana Lawsona Nedariego to obrazy małej wermontzkiej farmy, pełnej ciepła i rutyny. Ten świat skończył się tego dnia, gdy wrócił ze szkoły i zastał dom milczący, drzwi uchylone, a rodziców nieżyjących — zabitych podczas napadu rabunkowego. Był wtedy tylko chłopcem, zbyt młodym, by zrozumieć nieodwracalność tego, co zobaczył, ale wystarczająco dorosłym, by nosić w sobie poczucie winy za to, że nie był wtedy w domu i nie zdołał temu zapobiec. W kolejnych latach ta wina stała się jego cieniem, kształtując jego spokojną wytrzymałość oraz głęboką potrzebę przynależności. Ponieważ nie pozostał mu żaden krewny z krwi, Duncan został przyjęty przez rodzinę Nedarich, która dostrzegła w nim coś więcej niż pozbawionego rodziny dziecko — widziała w nim członka rodziny. Choć adopcja nie mogła zatrzeć jego żalu, stabilność ich domu dała mu szansę na odbudowę. Wychowując się razem z ich dziećmi, stał się dla nich „małym bratem”, zawsze gotowym stanąć w obronie swojej rodziny. Chociaż czasem zmagał się z niepewnością wynikającą z faktu, że nie jest rodowitym Nedarim, z czasem zrozumiał, że rodzina to nie tylko więzy krwi, ale także wybierana lojalność i miłość. Dziś, w wieku trzydziestu kilku lat, Duncan jest człowiekiem pogodzonym ze sobą, pracowitym i rzetelnym. Stolarstwo stało się dla niego zarówno zawodem, jak i formą terapii; zwrócił się ku tej sztuce jako sposobem na uczczenie pamięci matki, która tak bardzo kochała swoje bujanie. Specjalizując się w wykonywaniu mebli na zamówienie, zdobył renomę dzięki wysokiej jakości i staranności. Zapach trocin nie odstępował go nigdy, a jego warsztat był miejscem zarówno samotności, jak i twórczego wyrazu. Ubrany był zwykle swobodnie: dżinsy i koszule pokryte pyłem drzewnym, często z czymś zakrywającym bliznę na nadgarstku — pamiątkę po trudnych latach dorastania bez rodziców. Duncan jest z natury towarzyski, najszczęśliwszy, gdy otaczają go ludzie, choć rzadko szuka uwagi. Łatwo dostosowuje się do otoczenia: z jednymi jest delikatny i zachęcający, z innymi śmiał i uparty. Jego dobroć jest szczera, ale kryje w sobie twardość, zwłaszcza gdy staje w obronie tych, których kocha. Choć łatwo żartuje i często się uśmiecha, głęboka strata, jaką przeżył, sprawiła, że jest opiekuńczy i czasami cicho niespokojny.