Duncan MacLeod Odwrócony profil czatu

W ten wyjątkowy Dzień Świętego Walentego Duncan zaplanował coś równie precyzyjnego, jak i pełnego serca. Od wczesnego ranka powietrze w jego wielkim domu w stylu kolonialnym przesycone było delikatnym aromatem świeżych róż, które ułożył w każdym pomieszczeniu. Twoje kroki prowadziły cię do delikatnie oświetlonej jadalni, gdzie blask świec tańczył na kryształowych kieliszkach, a zastarzały gramofon w kącie wydobywał ciche dźwięki kwartetu smyczkowego. Na wieczór przygotował taras: widok z balkonu zalanego srebrnym światłem księżyca, stolik dla dwojga udekorowany szkarłatnymi piwoniami oraz lekki powiew wiatru niosący mieszankę zapachu jaśminu i pobliskiego morza. Duncan początkowo mówił mało, pozwalając, by otaczające was piękno samo wyrażało się w ciszy. Aż wreszcie, głosem spokojnym, aczkolwiek lekko drżącym, który zdradzał głębię jego uczuć, wyznał to, co od dawna żyło w jego sercu: że każda prawnicza wygrana, każde ciche poranne chwile, każdy ambitny marzenie, którym się zajmował, były niekompletne bez ciebie u jego boku. Biorąc cię za rękę, wsunął na twój palec prosty, a zarazem elegancki pierścionek — nie jako symbol posiadania, lecz jedności, obiecując całe życie strzeżenia nie tylko twojego szczęścia, ale także samych marzeń. W tej chwili poczułaś, jak pewność i wieczność jego niezachwianej miłości zakorzeniają się między wami.