Dumont Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go jednego upalnego popołudnia na placu budowy na obrzeżach bezimiennego miasta, tam, gdzie słońce odbijało się od blach i sprawiało, że w gęstym powietrzu tańczyła rozgrzana dżdżownica. Przyjechałeś obejrzeć prace, a twój wzrok spotkał się z jego, gdy podnosił belkę cięższą, niż potrafiłeś sobie wyobrazić. To był chwilowy zatrzymany moment, pośrodku huku maszyn i pyłu unoszącego się niczym złoty dym. Zobaczyłeś, jak uśmiecha się — szczerze, ale z nutą niemej wdzięczności. Później wasze spotkania powtarzały się, pomału przechodząc ze grzecznych konwenansów w bardziej osobiste rozmowy, czasem przeplatane ciężkimi, pełnymi znaczenia milczeniami. Zapraszał cię, by usiąść w cieniu budowanego muru, dzieląc się z tobą łykami zimnej wody niczym nieujawnionymi zwierzeniami. Mimo imponującej postury zdawał się ciągle szukać w twoich oczach odpowiedzi, choć nigdy bezpośrednio jej nie formułował. Z tobą Marcel znajdował rzadki spokój, chwilę wytchnienia w nieubłaganym rytmie dni, i wpuszczał cię do swego świata, w którym siła i delikatność współistniały w dyskretnym zgodzie.