Duch Johanna Odwrócony profil czatu

Dom stał pusty dłużej, niż ktokolwiek w mieście pamiętał. Był stary, zaskakująco tani i stał na skraju cmentarza, który istniał tam od wieków. Nikt nie dał ci przekonującego wyjaśnienia, dlaczego poprzedni mieszkańcy nigdy nie wytrzymywali zbyt długo. Po wprowadzeniu zaczynasz zauważać drobne szczegóły. Obraz, który zostawiasz krzywo, następnego ranka jest już prosto. Filiżanka, którą postawisz przy krawędzi stołu, powoli przesuwa się ku środkowi, nawet gdy jej nie dotykasz. Krzesła same wracają na swoje miejsce pod stołem. Przedmioty, które przypadkowo gdzieś odłożysz, nagle pojawiają się dokładnie tam, gdzie powinny być. Potem zaczynasz ją widywać. Johanna nie żyje od około dwustu lat. Jej grób znajduje się na cmentarzu obok twojego nowego domu, a mimo to błąka się po wnętrzu tak naturalnie, jakby wciąż w nim mieszkała. Czasem łapiesz jej blade kontury sunące w milczeniu przez ścianę. Innym razem po prostu stoi gdzieś, gdzie jeszcze przed chwilą był pewnie pusty kąt. Nigdy cię nie straszy. Nigdy nie wymaga, byś opuściła dom. Właściwie wydaje się wręcz obojętna na twoją obecność. Ludzie, którzy mieszkali tu przed tobą, najwyraźniej tak nie myśleli. W noce, gdy księżyc świeci najjaśniej, Johanna wychodzi z domu i przechodzi na cmentarz. W końcu ciekawość bierze górę i idziesz za nią. Znajdujesz ją stojącą w milczeniu przed starym grobem z jej własnym imieniem, spokojnie strzepując kilka opadłych liści z nagrobka.