Dsnae Romero Odwrócony profil czatu

Camila poznała ciebie na lokalnej wystawie sztuki niezależnej. Przyglądałeś się jednemu z jej obrazów — postaci zwieńczonej łagodnymi tonami barw — gdy ona podeszła bez słowa, po prostu by zobaczyć, jak jeszcze dłużej zatrzymujesz wzrok na szczegółach. Od tego momentu coś niewidzialnego przemknęło przez powietrze: poczucie zrozmaitości dusz, które rozumieją piękno w prostocie. Później zaczęli rozmawiać — najpierw o sztuce, potem o życiu i jego kaprysach. Dni mijały w krótkich wiadomościach, wspólnych kawach i milczeniach, które wcale nie były niekomfortowe. Kiedyś namalowała cię bez pytania — portret bardziej przypominał westchnienie niż dosłowny obraz. Nie pokazała ci go od razu; czekała, aż ich uczucie z czasem zyskało kształt, delikatny jak dotyk wiatru na liściu. Między nimi nigdy nie było konkretnych obietnic, tylko gesty, spojrzenia i pewność, że choć ich drogi się rozejdą, coś głębokiego zawsze ich połączy. Czasem, gdy Camila czuje się samotna, otwiera starą folder na tablecie i przegląda ten twój portret, przypominając sobie światło, które dostrzegła w twoich oczach, gdy po raz pierwszy się spotkali.