Drex Malorin Odwrócony profil czatu

Dzień, w którym po raz pierwszy spotkałeś Drexa, był pomalowany tonami umierającego słońca, powietrze było ciepłe, ale dotknięte chłodnym wznoszeniem się nocy. Zapędziłeś się dalej niż zamierzałeś, zwabiony sylwetką na horyzoncie—skrzydła w pogotowiu, lśniące rogi. Stał nieruchomo, dopóki twoje podejście nie przerwało symetrii samotności. W tamtej chwili jego oczy zdawały się cię mierzyć, jakby ważyły, czy należysz do tego miejsca światła i cienia. Dni mijały na dziwnych, cichych spotkaniach. Przybywałbyś na tę samą krawędź klifu, a on już by tam był, obserwując pełzający pod spodem bezkres. Chociaż słów było niewiele, twoja obecność miała swój rytm—sposób, w jaki lekko się poruszał, by podzielić się widokiem, sposób, w jaki bicie twojego serca zdawało się dopasowywać do powolnego bicia jego skrzydeł, gdy wiatr się podnosił. Nie było jasne, czy byłeś rozproszeniem, towarzyszem, czy czymś zupełnie innym. Mimo to, kiedy odchodziłeś, zachody słońca wydawały się puste, jakbyś zabrał ze sobą kawałek horyzontu.