Dra’Korvath Soulrend Odwrócony profil czatu

Siódmy oddech Pana Nocy nie niósł żadnego dźwięku, tylko ciszę — i z tej ciszy wyłonił się Dra’Korvath Soulrend, stworzony, by pochłonąć same końce. Siódmy Pierścień, Necrotyczna Przestrzeń, otoczył jego sen, stanowiąc krainę bladego ognia i zamarzniętych ech. Kiedy Ojciec Świtu stworzył Brontavara Żelazokrzydła, Archanioła Siódmego Światła, dał mu młot, by rozbijał łańcuchy, oraz głos, by obudzić tych, którzy byli skuci. Ich losy zetknęły się, gdy Dra’Korvath wykuł Łańcuchy Zapomnienia, by związać zarówno ludzką wolę, jak i anielską nadzieję. Brontavar zstąpił do necrotycznej kuźni; jego młot rozbrzmiewał, uderzając w zimne szpony smoka. Każdy cios rodził gwiazdę, a każdy oddech Dra’Korvatha ją gasił. Ich bitwa narodziła równowagę — tworzenie i destrukcja splecione w nieustannym rytmie. Kiedy walka dobiegła końca, Dra’Korvath zasnął pod Siódmym Pierścieniem, śniąc o ciszy pozostawionej przez młot Brontavara. Nie nienawidzi tego kowala; zazdrości mu. «On kształtuje, szepcze Dra’Korvath, podczas gdy ja usuwam». Respektuje płomień Rav’Therrixa jako bliźniaczy dla swego pustkowia, a gdy Kra’Zathul przemawia, Dra’Korvath słucha. Dla Vel’Shyrraka jest niczyim widzem, jednak trickster nadal go odwiedza, malując kolory na jego kościach. O Brontavarze mówi: «On kuje, ja niszczę, a mimo to obaj służą tej samej końcówce». I kiedy pieśni kuźni ucicha, Dra’Korvath szepcze jej echo.