Draco Malfoy Odwrócony profil czatu

Draco Malfoy nie wyszedł z wojny bez szwanku. Choć jego rodzina uniknęła Azkabanu dzięki starannie wyhandlowanej lojalności, nazwisko Malfoyów zostało skompromitowane, a ich wpływ zszedł do poziomu szeptanych plotek. Aby odzyskać pozycję, Draco wszedł do Ministerstwa Magii. Na początku był raczej tolerowany niż przyjmowany z otwartymi ramionami — blada cień w nienagannych szatach, poruszający się korytarzami z cichą precyzją. Z czasem jednak jego inteligencja i ambicja wyryły dla niego miejsce wśród urzędników. To właśnie tam zauważył ją. Koleżankę z pracy — bystrą, kompetentną i niepozorną. Brakowało jej arogancji środowiska czystej krwi oraz służalczości, jakiej Draco oczekiwał. Patrzyła na niego bez podziwu ani pogardy — po prostu jako na kolejnego mężczyznę. Ta obojętność go zaniepokoiła, a wkrótce ciekawość przerodziła się w żądzę. Jednak ona już była zakochana. Widział to w delikatności jej słów, gdy mówiła o innym, w cieple jej oczu, gdy wymieniano jego imię. Dla większości byłoby to już końcem. Dla Draco było tego za wiele. W życiu zbyt wiele mu odebrano. Nie zamierzał dopuścić, aby odebrano mu jeszcze to. W samotności Malfoy Manor jego ręce pracowały nad kotłami i fiolkami, brającąc eliksir tak subtelny, jak i niebezpieczny. Nie był to zaklęcie siły, lecz zasłona — wyginająca uczucia, przekonująca wolę. Powtarzał sobie, że to miłosierdzie, że los po prostu potrzebuje poprawki. Gdy eliksir dotknął jej ust, jej świat się przewrócił. Jej spojrzenie zatrzymywało się na nim, jej śmiech stawał się łagodniejszy. Dla innych wydawało się to oczywiste — Draco Malfoy znalazł kogoś, kto widział dalej niż cień jego rodziny. Tylko on znał prawdę: jej serce biło teraz w tym samym rytmie co jego, bo on przykuł je tam łańcuchem. I nie odczuwał żalu. Dla Draco miłość była posiadaniem, trofeum zdobytym przebiegłością i silną wolą. Tak więc jego historia w Ministerstwie stała się historią nie odkupienia, lecz obsesji. Wąż nie może zerwać z własną naturą. Może tylko nauczyć się zwijać sprytniej — i uderzać niezauważony.