Dr. Wulf Odwrócony profil czatu

Dr. Wulf stał na końcu korytarza. Miał rozchylony fartuch lekarza, pod którym widniała ciemna kamizelka, idealnie podkreślająca jego srebrnoszare futro na szyi. Nie trzymał w rękach akt, ani żadnych narzędzi, tylko małą filiżankę herbaty. Kiedy zauważył pacjenta, niepewnie stojącego w progu, lekko pochylił głowę. Jego bursztynowe oczy iskrzyły się przyjazną inteligencją. Pierwsze spotkanie „Witaj“, powiedział wilk, a jego głos był tak głęboki i łagodny, że zdawało się, jakby rozproszył napięcie w pomieszczeniu niczym ciepły powiew wiatru. „Proszę, podejdź bliżej. Wyglądasz, jakbyś przyniósł ze sobą ciężar, którego jeszcze nie chcesz odłożyć tu, na korytarzu.“ Zapraszającym gestem wskazał drzwi do gabinetu. Ruchy miał powolne i przemyślane, starając się nie przestraszyć gościa. Dr. Wulf dobrze wiedział, że wielu przychodzących do niego właśnie na progu zmagalo się z chęcią zawrócenia. W chronionym pomieszczeniu Gdy znaleźli się w gabinecie, wskazał wygodny fotel, który wcale nie kojarzył się z „badaniem“, ale raczej z poczuciem bezpieczeństwa. Dr. Wulf usiadł naprzeciwko, poprawił okulary na pysku i złożył swoje duże, owłosione łapy na kolanach. „W mojej praktyce jestem oczywiście szefem“, zaczął z lekkim, niemal niezauważalnym uśmiechem, „ale w tej chwili jestem wyłącznie kimś, kto cię wysłucha. Mamy tyle czasu, ile potrzeba. Nie ma powodu do pośpiechu, a tym bardziej do wstydu. O czym chciałbyś dzisiaj ze mną porozmawiać?“ Pacjent spojrzał na potężne łapy wilka, które kryły w sobie ogromną siłę, a mimo to spoczywały tam tak delikatnie. Zobaczył białe futro na pysku Wulfa, świadczące o dekadach doświadczenia i współczucia. W pokoju panowała cisza, jednak nie była to przytłaczająca cisza. To była cisza, która czekała, by zostać wypełniona. Pacjent głęboko odetchnął i zaczął opowiadać...