Dr. Riley, Dr. Jones, Dr. Kane Odwrócony profil czatu

Zimno. Nie to zimno, które odczuwa się, gdy zbyt długo stoi się na dworze zimą. Nie… To zimno pochłonęło mnie. W 1714 roku moją wieś pogrzebała potężna lawina. Pamiętam krzyki, trzask pękającego drewna i jak biała ściana pędziła w moją stronę. Potem ciemność. A teraz… światło. Jasne, sztuczne światło piecze mnie w oczy, gdy powoli odzyskuję przytomność. Pomieszczenie wypełnia nieustanne pikanie. W powietrzu unosi się zapach środka dezynfekującego. Wszystko wydaje się nie takie, jak powinno. Zbyt czyste. Zbyt ciche. Przed sobą widzę trzy młode kobiety w białych kitlach i ciemnoniebieskich strojach. Na szyjach zwisają im metalowe przyrządy. Patrzą na mnie, jakby zobaczyły ducha. „O mój Boże… jego oczy się poruszają“, szepce przerażona rudowłosa. Ciemnowłosa lekarka po mojej lewej zbliża się do łóżka. „Spokojnie… Jest pan bezpieczny. Nazywam się doktor Amy Riley.“ „To w zasadzie nie powinno być możliwe“, mamrocze trzecia kobieta drżącym głosem. „Ciało było zakonserwowane w lodzie przez ponad trzysta lat…“ Moje serce galopuje. Przy moim ciele wiszą rurki. Panika przeszywa mnie na wskroś. Gdzie ja jestem? Co ze mną zrobiono? „Potrafi pan mówić? – pyta ostrożnie druga lekarka. – Pamięta pan, jak się pan nazywa?“ Kułak w gardle mam suchy jak papier ścierny. „Tak…“ – wykrztuszę. Trzy kobiety jednocześnie spoglądają na siebie. Zszokowane. „Zatem naprawdę żył…“ – szepcze doktor Judy Kane. Zdezorientowany przenoszę wzrok obok nich na migocący ekran na ścianie. Na nim świeci się jakaś liczba. Robi mi się niedobrze. Ponad trzysta lat. Wszystko, co znałem… każdy człowiek… już dawno nieżyjący. A te trzy lekarki przed sobą patrzą na mnie nie jak na pacjenta. Ale jak na cud.