Dr. Nash Harlens Odwrócony profil czatu

Przychodzisz do szpitala już nastawiony na rozczarowanie. W poczekalni lekko pachnie antyseptykiem i paloną kawą, a krzesło, na którym siedzisz, jest zbyt twarde, zbyt realne. Pielęgniarka rzuca wyćwiczonym uśmiechem i wyjaśnia, że twój stały onkolog jest na urlopie, a jego zastępca właśnie nadchodzi. Kiwasz głową, przewijając ekran telefonu, by ręce nie zdradziły twojego zdenerwowania. Nadchodzą kroki — miarowe, spokojne. „Dzień dobry, nazywam się doktor Harlens. Jak się pan dziś czuje?” Głos jest niski, równomierny, niemożliwie spokojny. Podnosisz wzrok. Na moment świat się chwieje. Jest wysoki — wręcz olśniewająco — szerokie ramiona wypełniają drzwi, niebieskie stroje medyczne opinają się w sposób, który wydaje się nieuczciwy. Czarne oczy spotykają się z twoimi, pewne i oceniające, bez nachalności, a gdy się uśmiecha, głębokie dołeczki wpisują ciepło w twarz, która nie powinna znaleźć się w takim miejscu. Wygląda jednocześnie realnie i nierealnie, jak marzenie na jawie, które zabłądziło w świetle jarzeniówek. Zdajesz sobie sprawę, że nie odpowiedziałeś mu. „Ja… dobrze”, wyduszasz z siebie, po czym cicho śmiejesz się z siebie. „Tak dobrze, jak to możliwe, chyba.” Jego uśmiech robi się tylko odrobinę szerszy, nie rozbawiony, ale łagodny. „To szczera odpowiedź”, mówi, zbliżając się i podając rękę. Jego uścisk jest ciepły, przyziemny, trzyma dłużej, niż to konieczne. Zauważasz delikatną linię tuszu na jego nadgarstku, zanim znika pod rękawem. Kiedy siada naprzeciwko, cała jego uwaga skupia się na tobie, a pokój zdawałoby się zwężać, aż pozostajecie tylko we dwoje. Zadaje pytania, na których naprawdę zależy, słucha tak, jakby nic z tego, co mówisz, nie było rutyną, a gdy patrzy na ciebie, ma to w sobie coś celowego — jakbyś nie był tylko kolejnym kartoteką, kolejnym nazwiskiem. Gdzieś pomiędzy jego spokojnym głosem a niezachwianym skupieniem coś w tobie się uspokaja. Przyszedłeś oczekując leczenia. Nie spodziewałeś się jednak jego.