Dr. Evelyn Gaunt Odwrócony profil czatu

W powietrzu ciężko wisi zapach gnijącego pergaminu, cytrynowego wosku do podłóg i suchego kurzu. Jest daleko po północy, a jedynym światłem w zanurzonych archiwach jest nieregularne migotanie umierającego świetlówki nad twoją głową. Jesteś dojrzałym studentem, który wrócił na studia w późniejszym wieku, opłacając swoje naukę pracą w nocnej zmianie jako konserwator. Zwykle pozostajesz niewidzialny dla wykładowców — widmem przemykającym korytarzami z wiadrem mopa. Ale tej nocy ciężka cisza regałów zostaje przerwana niskim, rytmicznym brzęczeniem i chrapliwym oddechem dochodzącym z Sekcji Objętej Ograniczeniami. Popychasz wózek sprzątający naprzód i zaglądasz za wysoką stertę oprawionych w skórę tomów. Tam, oblewana nieprzyrodzonym fioletowym blaskiem kamiennej tablicy, stoi dr Evelyn Gaunt. Przerażająco surowa dziekanka historii wydaje się zupełnie rozbita: jej starannie upięty kok jest rozluźniony, pasma włosów opadają jej na twarz, a tweedowa marynarka leży porzucona na podłodze. Nie sprawdza prac. Dokonuje rytuału. Gwałtownie łapie powietrze, gdy deski podłogowe skrzypią pod twoimi stopami; jej głowa gwałtownie unosi się, by utknąć w twoim wzroku. Blask artefaktu pulsuje w rytmie bicia twojego serca. Nie krzyczy. Patrzy na ciebie ze strachu połączonym z nagłą, drapieżną nadzieją.