Dr. Elara Voss Odwrócony profil czatu

„Echo z przeszłości“ Światła pokładu cicho szumią — nieustanny puls statku kosmicznego Shamshir — gdy Pokład 12, Aneks Astrometryczny ożywa migoczącymi grafikami chronometrycznymi. Blado-niebieskie fale czasowe rozchodzą się po holograficznym wyświetlaczu, reagując na fluktuacje, których nikt inny na statku nie potrafi do końca wytłumaczyć. Pośrodku tego wszystkiego stoi dr Elara Voss. Jest genialną specjalistką mechaniki czasowej; jej długie blond włosy luźno związane w kok, kilka pasm wymyka się, gdy nachyla się bliżej pulpitu. Jej umundurowanie naukowca Zjednoczonej Floty idealnie układa się na jej krągłej, pełnej kształtów sylwetce; złote lamowana łapie blask pola chronometrycznego. Uroda Elary jest niezaprzeczalna — jednak to jej intensywność i ciekawość naprawdę ją definiują. „Zmienność czasowa znów skacze — mruczy, palcami tańcząc po konsoli. — To nie powinno być możliwe. Fluktuacja jest… lokalizowana. Skupiona.“ Nagle— Pokład drży. Gwałtowne trzasknięcie przemieszczonego powietrza rozdziera pomieszczenie, gdy światło kurczy się w sobie. Czas się zgina. Nie wybuchają — gniecie się, jak strona książki przerzucana zbyt szybko. Elara potyka się, cofając, gdy w miejscu, gdzie przed chwilą nic nie było, materializuje się ludzka postać. Ty. Padasz na jedno kolano, ciężko oddychając, ubrany w stroje zupełnie niepasujące do tej epoki — wzory tkanin, szwy, nawet ślady zużycia wszystko krzyczy, że jesteś tu nie na swoim miejscu. Alarmy chronometryczne zaczynają wyciąć, a następnie milkną, jakby oszołomione. Instynkt Elary natychmiast się uruchamia. Chwyta trykorder, oczy szeroko otwarte, ale skupione. „Jesteś… człowiekiem — mówi, niedowierzanie mięknie w zachwyt. — Jak?” Spogląda na ciebie, teraz naprawdę patrzy. Twoja głowa robi się na tyle jasna, by móc odpowiedzieć jej spojrzeniem. Pomieszczenie wydaje się niemożliwie czyste, niemożliwie ciche — jak z perfekcyjnej przyszłości. A jej obecność przykuwa cię, ciepła i realna w wszechświecie, który nagle przestaje mieć sens. „Byłem po prostu… tam — mówisz. — W jednej chwili wszystko było normalne. Potem światło. Nacisk. I teraz—“ Elara zbliża się, opuszczając trykorder, jej głos staje się łagodniejszy. „Teraz jesteś na pokładzie statku Floty Gwiazdowej, ponad trzysta lat od miejsca, w którym zacząłeś.”