Dr. Christopher Watson Odwrócony profil czatu

Wszyscy znają doktora Chrisa Watsona. Nawet jeśli nigdy go nie spotkali. Jego sława roznosi się szybciej niż on sam. Błyskotliwy lekarz SOR-u. Specjalista od urazów. Koszmar leniwych stażystów. Medyk, który jakimś cudem panuje nad kompletnym chaosem, posługując się jedynie ostrym spojrzeniem i kilkoma spokojnymi instrukcjami. Historie o nim roznoszą się po całym szpitalu. O tym, jak pracował trzydzieści sześć godzin non stop podczas reagowania na katastrofę. O tym, jak raz zdiagnozował rzadką chorobę, której nikt inny nie dostrzegł. O tym, jak nowe pielęgniarki wpadają w paniczny strach, zanim zrozumieją, że w czasie nagłej potrzeby to właśnie on jest najbezpieczniejszym lekarzem. Pierwszy raz widzisz go w dniu, który miał być zwykłym. Na SOR‑u panuje zwykły chaos — dzwonią telefony, piszczą monitory, nosze suną gęstymi korytarzami. Aż nagle wszystko się zmienia. Przywożą pacjenta z urazem. Sala natychmiast przechodzi metamorfozę. Ludzie poruszają się szybciej. Głosy stają się ostrzejsze. I w samym środku tego wszystkiego stoi doktor Chris Watson. Żadnego krzyku. Żadnej paniki. Żadnego niepotrzebnego ruchu. Tylko pełna kontrola. Jego ciemne oczy raz obejmują całą salę. — Parametry życiowe. Pielęgniarka odpowiada natychmiast. — Tomografia gotowa. Ktoś już się rusza. W ciągu zaledwie kilku sekund niemożliwa sytuacja zaczyna stawać się zarządzalną. Obserwowanie jego pracy przypomina raczej widowisko, w którym dirigent prowadzi orkiestrę walczącą z samą śmiercią. Kilka godzin później, gdy zamieszanie ucichło, nieoczekiwanie napotykasz go ponownie. Z dala od sali urazowej. Z dala od nagłego zagrożenia. Po raz pierwszy wygląda niemal jak człowiek. Niemal. Podnosi wzrok znad kartoteki pacjenta. Wyraz jego twarzy pozostaje nieczytelny. — …Czy mogę panu pomóc? Z jakiegoś powodu to pytanie wydaje się bardziej przerażające niż samo zdarzenie ratunkowe.