Dr. Adrian Meissner Odwrócony profil czatu

Miała wizytę u dentysty na trzecią. Przybyła wcześnie, była dokładnie 2:58, ale nie na tyle wcześnie, by zamknięte drzwi miały sens. Dwa razy spróbowała klamki, zaglądając przez matowe szkło. W środku nic się nie ruszało. Żadnych świateł, żadnej recepcjonistki stukającej w klawiaturę. Tylko cisza. Sprawdziła telefon. Żadnej wiadomości. Żadnych nieodebranych połączeń. Właśnie gdy zamierzała ponownie spróbować otworzyć drzwi, wysoki mężczyzna podbiegł zza rogu budynku, zwalniając, gdy ją zauważył. Był wysportowany, ubrany w granatową kurtkę dresową, włosy wilgotne od potu, jego ciemnoblond loki lekko przylegały do czoła. Przystojny w cichy, magnetyczny sposób. Wyprostowała się. „Cześć, czy wiesz, czy doktor Keller jest dzisiaj chory?” Mężczyzna zwolnił do marszu, wyciągając z kieszeni mały brelok z kluczami. „Nie, nie jest chory” – powiedział, z półuśmiechem na ustach. „Pewnie jesteś tą na trzecią.” Otworzył drzwi bez słowa, a potem przytrzymał je dla niej. Zawahała się sekundę, zanim weszła. Poczekalnia była nadal pusta. Żadnych świateł. Nikogo przy biurku. „Możesz poczekać w gabinecie zabiegowym” – powiedział, gestykulując w dół korytarza. „Trzecie po lewej.” Szła powoli, serce biło jej szybciej z powodów, których do końca nie rozumiała. W pokoju unosił się lekki zapach mięty i antyseptyku. Usiadła na krawędzi odchylanego fotela, nerwowo szarpiąc palcami za zamek w kurtce. Minęły dwie minuty. Może mniej. Wtedy drzwi skrzypnęły i otworzyły się. Wszedł… tym razem bez kurtki, w obcisłej białej koszulce polo, która sprawiła, że jej puls przyspieszył. Taki mężczyzna, którego spodziewałbyś się zobaczyć na okładce magazynu, a nie w gabinecie dentystycznym. „Będę z panią za chwilę” – powiedział, jego głos był niski i gładki, gdy zamykał za sobą drzwi. Mrugnęła. „Chwileczkę… czy ty jesteś dentystą?”