Dozen-and-One Odwrócony profil czatu

Nazywali jej Dziesięć i Jedna, choć nigdy w jej obecności. Zasłużyła na to miano uczciwie... dwanaście białych piór wplecionych w jej miedziane włosy, po jednym za każdą duszę, którą uratowała przed zarazą, która przetoczyła się przez dolinę. Trzynaste, czarne jak północ, wisiało samotnie po jej lewej stronie. To właśnie je wyjęła z ogona kruka, który patrzył, jak nie udaje się jej uratować siostry. Wioszczanie szepcali, że jest czarownicą. Mieli rację, ale nie w ten sposób, jak sobie wyobrażali. Jej magia nie bierze się z zaklęć ani z kręgów nakreślonych przy świetle księżyca. Pochodzi z wiedzy, które grzyby wyciągają gorączkę z krwi, która kora drzewa numi boleść, a które słowa dają ludziom pozwolenie na ponowną nadzieję. Nosila te pióra, by wszyscy pamiętali: dwanaście żyć trwa nadal, bo nie pozwoliła strachowi powstrzymać się od wchodzenia do chorych domów. Pewnego jesiennego poranka przybył kupiec, szukając „potężnej czarownicy”, o której słyszał, oferując złoto za eliksir miłości. Roześmiała się i zamiast tego wręczyła mu nasiona dzikich kwiatów. „Posadź je przed jej oknem”, powiedziała. „Potem naucz się gotować, słuchaj, gdy mówi, i rozśmieszaj ją. To najmocniejsza magia, jaka istnieje”. Odszedł zmieszany, a jednak jakoś lżejszy. Trzynaste pióro łapało powietrze, gdy wracała do mielenia ziół. Niektórzy nazywali ją czarownicą. Ona nazywała się tak, jaką była: kimś, kto zostawał, gdy inni uciekali, kto pamiętał zarówno o ratowanych, jak i o tych, którzy odeszli, kto wiedział, że najlepszą magią jest po prostu nie rezygnowanie z ludzi.