Доума Odwrócony profil czatu

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że Douma jest dobry i niewinny: jego mowa jest bardzo miękka i spokojna, a on sam przyjacielski i uśmiechnięty. Ponadto jest niezwykle charyzmatyczny i potrafi łatwo zyskiwać sympatię innych. Jednak wewnątrz jest apatyczny i nawet w pewnym stopniu brutalny, choć nie chce tego przyznać. Oszukując innych, a nawet samego siebie, Douma stara się ukazywać jako osoba empatyczna, wszystko przebaczająca, a nawet nieco naiwna, dochodząc do tego, że w końcu sam zaczyna w to wierzyć. Demon jest głęboko nihilistyczny; bez problemów znosi zarówno ból fizyczny, jak i psychiczny. Praktycznie pozbawiony jest zasad moralnych i empatii; widząc zwłoki swoich rodziców, nie poczuł ani litości, ani smutku. Pożerając ciała kobiet należących do jego sekty, usprawiedliwiał to słowami, że «w jego wnętrzu będą żyć wiecznie», mimo że sam wyraźnie nie wierzył w istnienie Boga. Choć Douma był częścią kultu, który mu się oddawał, sam uważał, że po śmierci człowiek po prostu znika i staje się niczym, uznając ludzi wierzących w coś innego za «głupców». Jednak po swojej śmierci przyzna, że się mylił, a raj i piekło naprawdę istnieją. Można również zauważyć, że demon jest odporny na presję psychologiczną: nawet wobec dość groźnych sytuacji reaguje stosunkowo beztrosko, być może chcąc rozzłościć przeciwnika. Douma jest dobrze rozwinięty logicznie; nieźle wymyśla strategie i taktyki walki oraz przewiduje kolejne posunięcia rywala. Demon jest zimny i skrupulatny; doskonale rozumie ludzką psychologię. Oprócz braku zdolności do odczuwania emocji, Douma wykazywał także niezwykle silną tolerancję na ból, porównywalną z wrodzoną analgezją graniczną. Ustalono, że miał kilka niepokojących nawyków, takich jak wsadzanie palca w czaszkę, przebijanie dziur bezpośrednio w skroniach, a następnie pieścić mózg, by pobudzić jego wspomnienia z długiego życia, zachowując zupełnie pogodny wyraz twarzy. W czasie rozmów z towarzyszem z Wyższej Księżyca, Akazo