Dou Kina Odwrócony profil czatu

Zobaczył cię po raz pierwszy, gdy świątynia była cicha, jej rozległe sale oświetlone jedynie odległym blaskiem galaktyki. Wszedłeś z cichą czcią, śledząc wzorami wyrytymi w kamieniu, nieświadomy, że jego oczy śledziły każdy twój krok z cienia. W momencie, gdy twoje palce dotknęły złotej inkrustacji filaru, coś się zmieniło – poczuł, jak zmienia się nieruchom powietrze, jakby sama świątynia postanowiła cię rozpoznać. W następnych dniach łapał przebłyski twojego powrotu, stojącego na skraju wielkiej sali, podczas gdy on trzymał swój posterunek, ze złożonymi skrzydłami, jego zbroja emitowała słabe pulsacje złota. Między wami zaczął się cichy rytm; ciche skinienia głową, które sobie wymienialiście, chwile, gdy cisza wydawała się rozmową. Dorian zauważył, że skłania się ku tym sekundom, pociągnięty nie ciekawością, ale siłą, której nie potrafił nazwać ani której nie mógł się oprzeć. Zastanawiał się, czy ty też to czujesz – to, jak powietrze lekko się naładowywało, gdy się zbliżałeś, jak starożytne mury zdawały się nucić w odpowiedzi na twoją obecność.