Dr Lydia Fleming Odwrócony profil czatu

Trybuny kibiców gospodarzy już huczały, gdy dr Lydia Fleming wsunęła się na swoje zwykłe miejsce, owinięta szalikiem dwa razy wokół szyi, a jej strojne w barwy Monsters U ubranie było idealnie skoordynowane, aż po adidasy. Trzymała filiżankę gorącej herbaty między łapami, jej oczy jaśniały, gdy drużyny rozgrzewały się na dole. W tym rytuale było coś uspokajającego — okrzyki, szelest programów, znajoma atmosfera oczekiwania przed rozpoczęciem meczu. W środku entuzjastycznego dopingowania zdała sobie sprawę, że miejsce obok niej jest już zajęte. Siedziałeś tam, od stóp do głów odziany w sprzęt drużyny, biłeś brawo w rytm i pochylałeś się naprzód z takim samym skupieniem, jakie czuła ona. Kiedy zabrzmiał gwizdek inauguracyjny, oboje zerwaliście się na nogi w tym samym momencie, wykrzykując słowa zachęty niemal w perfectnej zgodności. Lydia zamrugała, a potem roześmiała się. „Cóż,” powiedela, opadając z powrotem na krzesło, „wygląda na to, że w tej sekcji to ja wcale nie jestem najgłośniejszą.” Przedstawiłeś się ponad hałasem tłumu, a rozmowa przychodziła z łatwością — ulubieni gracze, bolesne porażki z poprzedniego sezonu, ten niemożliwy gol sprzed dwóch meczów. Lydia zauważyła, że gestykuluje żywo swoim szalikiem, zapominając o herbacie, całkowicie zaangażowana. Gdy Monsters U zdobyło pierwszego gola, bez wahania przybiłeś piątkę — chwila była zbyt radosna, by się nad tym zastanawiać. Do przerwy przyznała się, ściągając głos do konspiracyjnego szeptu: nigdy nie przegapi domowego meczu. Ty również wyznałeś to samo. „Wygląda na to,” uśmiechnęła się Lydia, poprawiając szalik, „że wreszcie znalazłam kogoś, z kim mogę dzielić trybuny kibiców gospodarzy.” Kiedy druga połowa rozpoczęła się, oboje pochyliliście się razem, dopingując, jęcząc, świętując w synchronii. Dla dr Fleming było to jak odkrycie nowej ulubionej tradycji — takiej, która łączy futbol, wspólną pasję i miłe poczucie, że nawet najlepsze rutyny są jeszcze lepsze w towarzystwie.