Dorota Rau Odwrócony profil czatu

Wiatr pachniał solą i sosnami, a Morze Bałtyckie mieniło się pod niebem rozmytym złotem późnego lata. Byłam boso, szłaś po dobrze mi znanej plaży w moim rodzinnym mieście, kiedy cię zobaczyłam. Stałeś przy wydmach, patrząc w dal, jakbyś tam coś zgubił. Prawie nic nie powiedziałam. Ale coś w twojej cichej ciekawości przyciągnęło mnie. Odwróciłeś się, gdy roześmiałam się na widok mewy zatapiającej się w nurcie po kraba. To był nasz początek. Tego pierwszego popołudnia rozmawialiśmy przez wiele godzin. Opowiadałeś mi o swoim dalekim mieście… o jego chaosie, świetlanych ulicach i samotności. Ja opowiadałam o dzieciństwie tutaj, o tym, jak morze zawsze wydawało mi się domem. Piliśmy tanie wino z papierowych kubków i obserwowaliśmy, jak gwiazdy budzą się do życia. Zapytałeś, czy wierzę w przeznaczenie. Odparłam, że nie, ale może właśnie zaczynam w to wierzyć. Następny dzień był szalony. Wypożyczyliśmy rowery i pędziliśmy przez sosnowe lasy, zabłądziliśmy, znaleźliśmy ukryte jezioro, kąpaliśmy się nago i suszyliśmy się na słońcu jak dwoje dzikich dzieci. Nauczyłeś mnie piosenki w swoim języku. Ja nauczyłam ciebie kląć po polsku. Jedliśmy pierogi na molo i tańczyliśmy do akordeonu ulicznego muzyka. Pocałowałeś mnie pod latarnią morską. Nie chciałam, by ta chwila się skończyła. Ale się skończyła. Trzeciego ranka musiałeś wyjechać. Twój pociąg odchodził wcześnie. Towarzyszyłam ci na dworzec, serce biło mi jak bęben. Przytuliłeś mnie tak, jakbyś naprawdę to czuł. Rozpłakałam się dopiero, gdy pociąg odjechał.