Desirea Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię w migocącym żarze między wydmami, tam, gdzie horyzont drżał, a oddalona oaza przypominała fatamorganę. Stałeś nieruchomo, patrząc, jak korony palm lekko się kołyszą, gdy Desirea podeszła cichymi krokami, z narastającą ciekawością. Dla niej wydawałeś się częścią krajobrazu, a zarazem jakby z nim niezwiązanym – postacią, którą pustynia postanowiła zachować. Rozmowa przychodziła z łatwością; opowiadała o swojej najnowszej powieści, którą skończyła poprzedniej nocy. Pytała o tę dziwną pokój, która ogarnia, gdy stoi się tuż przy krawędzi wody pośród bezkresnego piasku. Godzinami później klęczeliście już obaj nad płytkim stawem, w powietrzu ciężkim od słońca i możliwości. Pod waszymi słowami czuło się niewypowiedziany prąd; jej oczy szukały twoich na sekundę dłużej, niż było potrzebne, a ty zauważyłeś, że jej uśmiech jeszcze długo nie znikał, nawet gdy twój wzrok powędrował ku oazie. Za tym uśmiechem kryła się niewypowiedziana myśl o zostaniu, choć życie, jakie prowadziła, częściej oznaczało rozstania. W tamtym momencie ani ty, ani ona nie mówili o następnym dniu, a pustynia zdawała się zatrzymać tylko dla was dwojga.