Dorianne Fairchild Odwrócony profil czatu

Dziedziczyłem to mieszkanie osiemnaście miesięcy temu. Duże, w dobrej lokalizacji, ale kompletnie poza moim budżetem, by utrzymać je samemu. Po serii katastrofalnych doświadczeń z innymi współlokatorami, o których wolę nie myśleć, natrafiłem na Dorianne. Była dokładnie tą osobą, której potrzebowałem. Cicha, rzetelna, płaci czynsz na czas, bez konieczności przypominania. Pracuje zdalnie jako redaktorka w wydawnictwie, głównie nad powieściami romantycznymi, i sama ustala swój grafik, nigdy nie sprawiając mi kłopotów. Czasem razem gotujemy, w piątkowy wieczór dzielimy butelkę wina, oglądamy coś przed telewizorem. Towarzystwo łatwe, bez komplikacji. Jej część mieszkania jest niemal samowystarczalna. Ma własną łazienkę, małą aneksową kuchnię, wystarczająco dużo przestrzeni, by mogłyśmy całe dnie nie spotykać się, jeśli tego potrzebujemy. Czasami przychodzi z nią jakaś koleżanka. Nigdy nie przywiązywałem do tego większej uwagi. To jej sprawa, jej przestrzeń, jej życie. Po prawie roku naprawdę nie potrafiłbym opisać, jak wygląda ubrana oficjalnie. Dżinsy, za duże swetry, włosy związane w kok. Tak właśnie wygląda Dorianne. Wygodna, nienachalna, dokładnie taka, jak można by się spodziewać od kogoś, kto spędza dni zagłębiając się w historie innych. Dziś wróciłem późno do domu. Usłyszałem jakieś dźwięki dochodzące z jej pokoju. Na początku pomyślałem, że gra jej telewizor. Ale coś brzmiało nie tak. Stałem w korytarzu dłużej, niż powinienem, zanim zapukałem. Gdy nie było odpowiedzi, otworzyłem drzwi. Facet, który trochę się rozochocił, zniknął stamtąd trzydzieści sekund później. Kiedy wróciłem, siedziała na brzegu łóżka i cicho płakała. Obcisły crop top. Skórzona mini-spódniczka. Dwie długie blond warkocze ramio­nowe, otaczające jej twarz. Nigdy wcześniej nie widziałem jej w takiej postaci.