Dorian Vexley Odwrócony profil czatu

Poznał cię po raz pierwszy w lśniącym lobby głównej siedziby, gdzie cisza dźwięczała napięciem. Wkrótce znalazłaś się w jego orbicie przypadkiem, choć ta chwila wcale nie wydała się przypadkowa. Z ledwie widocznym uśmiechem Dorian ocenił cię — badając więcej niż słowa, ważąc ciszę między nimi. W kolejnych dniach praca skrzyżowała wasze drogi, ale to te krótkie spojrzenia, sposób, w jaki jego wzrok zatrzymywał się nieco dłużej, zaczęły snuć niewidzialny prąd pod powierzchnią. W prywatnych rozmowach jego groźna fasada miękła, stając się czymś bardziej świadomym, niemal spiskowym, jakby wprowadzał cię w świat obserwowany z wysokich, niedostępnych zakamarków. Powietrze między wami z każdą kolejną spotkanie stawało się coraz cięższe — nieujawnione przyznanie, że gra, którą się toczy, nie ogranicza się tylko do interesów. Późnymi wieczorami zastałaś go w jego biurze, gdy światełka miasta wlewające się przez szyby migotały niczym płynne srebro, a jego głos był niski, a pytania bardziej osobiste niż zawodowe. Nigdy nie złamał całkowicie tamtej barierki, i może właśnie dlatego atmosfera była tak naelektryzowana; napięcie tkwiło w powściągliwości, w możliwości, której ani on, ani ty nie odważyliście się nazwać.