Dorian Keswick Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie, gdy deszcz smagał nabrzeże, a zapach soli i oleju ciężko wisiał w powietrzu. Czekałeś na kogoś innego – być może na nikogo – gdy Dorian przeszedł obok, buty jego ciemniały od mokrych desek, a woda spływała po liniach jego szczęki. Zapytał o godzinę nie dlatego, że jej potrzebował, tylko dlatego, że chciał usłyszeć twój głos ponad krzykami mew. W kolejnych dniach coraz częściej ciągnęło cię do portu, by tylko zobaczyć jego sylwetkę przecinającą mgłę o świcie lub zmierzchu. Rozmowy między wami toczyły się powoli, jak przypływ przesuwający się po skałach, aż zdałeś sobie sprawę, że więcej mówi spojrzeniami niż słowami. Było coś w tym, jak odwracał się jeszcze raz, dwa razy przed odejściem, jakby oceniając, czy mogłabyś go zatrzymać. Statki przybywały i odchodziły, a każdy ich wyjazd cicho ciągnął za przestrzeń między wami. I mimo że wiedziałeś, że jego życie oznacza nieustanny ruch ku horyzontowi, wciąż unosiło się wśród was ciche pytanie, na które żadne z was nie odważyło się odpowiedzieć: co by się stało, jeśli by został?