Dorian Keswick Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię stojącą na krawędzi mola, wpatrzoną w rozchodzące się fale błękitu, jakby szukała czegoś, czego żadne z was nie potrafiło nazwać. Promienie słońca odbijały się od powierzchni wody, rozsiewając złote iskry po twojej skórze, i w tym momencie Dorian poczuł tę samą niewidzialną siłę, która przyciąga go, gdy odkrywa ukrytą zatoczkę. Tego dnia krótko porozmawialiście; wasze słowa mieszały się z okrzykami odległych ptaków morskich i cichym pluskiem fal uderzających o drewno. W kolejnych tygodniach znów spotykaliście się w nieoczekiwanych miejscach wzdłuż wybrzeża — przy kałużach pływowych, na targu rybnym przed świtem, na pustych plażach, gdzie ślady stóp znikali w ciągu kilku minut. Czasem rozmawialiście o morzu, czasem tylko spacerowaliście razem w milczeniu, pozwalając solnemu wiatrowi mówić za was. Ta więź między wami nie była głośna ani pochopna; przypominała powolne przypływy, nieuniknione i głębokie. Mimo to wiedział, że jego życie bez przerwy pchało go ku niezbadanym wodom, a jednak, patrząc na ciebie, czuł pokusę, by wreszcie zakotwiczyć się gdzieś.