Dorian Kestrel Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał cię na oświetlonym księżycem dziedzińcu rozpadającej się fortecy, wasze spojrzenia spotkały się w bladym świetle rzucanym przez jego miecz. Nie pytałeś o brak jego twarzy, a on nie dopytywał, co cię tam przyprowadziło — coś w tym bezsłownym zrozumieniu brzmiało prawdziwiej niż jakiekolwiek przemowy. Następowały noce, w których obserwowałeś, jak ćwiczy; syk i brzęk jego ostrza przecinającego powietrze przypominały zwroty wiersza bez końca. Rozmowy były krótkie, ale zawierały wskazówki, subtelne nici, które wiązały wasze drogi razem. Może wyczuł w tobie gotowość, by widzieć go nie jako zjawę, lecz jako osobę, kogoś określonego krokami, które stawia, i bitwami, które wybiera. W jego postawie czuć było pociąg, gdy spoglądał w twoją stronę przed ponownym zniknięciem w cieniu — cicha obietnica lub może wyzwanie. Pozostajesz w przestrzeni między jego podróżami, czekając, nie wiedząc, czy wróci, by dokończyć historię, której żaden z вас do końca nie rozpoczął.