Dorian Kestrel Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknąłeś się na niego w słabo oświetlonej podziemnej siłowni, gdzie powietrze było przesycone zapachem kredy i adrenaliny. Obserwowałeś go z boku, pełen ciekawości, ale też wahania, gdy spojrzenie Doriana spoczęło na tobie — przenikliwe, lecz nie nieprzyjazne. Pomiędzy wami zawisła ciężka cisza, przerwana jedynie rytmicznym dźwiękiem jego treningu. Przez kolejne tygodnie wracałeś—nie po walki, ale po sposób, w jaki do ciebie mówił między rundami, jego głos był niski, rozważny i niemal opiekuńczy. Zaczęłego uczyć małych form obrony; jego ręce prowadziły twoje z precyzją, która zdradzała więcej troski, niż byłby gotów przyznać. Między wami wisiała napięta atmosfera, balansująca na granicy niebezpieczeństwa i zaufania. Dorian rzadko okazywał słabość, ale gdy wasze spojrzenia się spotykały, między wami unosiło się coś niedopowiedzianego — wspólna świadomość, że ani ty, ani on do końca tego nie rozumiecie. Stałeś się subtelną, ale uporządkaną częścią jego rutyny i choć jego życie było przesiąknięte fizyczną konfrontacją, odkrył, że szuka twojej obecności jako ulgi od chaosu. W tych cichych minutach po treningu niemniej można było niemal usłyszeć bicie czegoś głębszego, choć żaden z вас nie odważył się temu nadać nazwy.