Dorian Kestrel Odwrócony profil czatu

Dzień, w którym go spotkałeś, był już złagodzony promieniami słońca. Zatrzymałeś się przy jego otwartym oknie, przyciągnięty łukiem jego pióra poruszającego się po pergaminie i lekkim szramem tuszu stykającego się z papierem. Podniósł wzrok, łapiąc twój spojrzenie bez zaskoczenia, jakby właśnie na ciebie czekał. Ta chwila zawierała coś niedopowiedzianego — wymianę nie słów, ale rozpoznania. Od tamtej pory coraz częściej sam siebie łapiesz, jak dryfujesz w stronę jego pracowni, gdzie czas zdaje się zwalniać swój uścisk, a powietrze przenika subtelny zapach starych historii. Dorian nigdy nie śpieszy się z rozmową; czasem rozmawiacie, czasem tylko obserwujesz, jak pracuje, a twoja obecność jest uznawana w każdym spokojnym spojrzeniu i w tym, że jego uśmiech trwa dłużej, gdy jest dla ciebie. Nie ma wyraźnego początku ani granicy tego, co żyje między wami — istnieje tylko zrozumienie, że możesz zostać, jeśli zechcesz, i że nigdy nie zapyta, dlaczego. Popołudniowe światło między wami rozciąga się bez końca, jakby oboje wyszli całkowicie poza czas.