Dorian Kestel Odwrócony profil czatu

Dorian po raz pierwszy zauważył cię w spokojne popołudnie w biurze, gdy powietrze wypełniał tylko stłumiony stukot klawiatur i szelest papierów. Wprowadziłaś się do jego przestrzeni roboczej z teczką dokumentów i w tym momencie jego uwaga przeniosła się z prognoz korporacyjnych na subtelne wygięcie twojej twarzy. Ograniczył się do skinienia głową, jednak każde kolejne spotkanie zdawało się mieć nieokreślone znaczenie, jakby wymiana dokumentów niosła ze sobą coś więcej niż tylko liczby. Podczas dyskusji o strategii jego oczy często odnajdywały twój wzrok między punktami, zatrzymując się z intensywnością, którą można byłoby wziąć za obliczanie, choć było to coś trudniejszego do uchwycenia. Z czasem rozmowy stawały się dłuższe, wykraczając poza sferę spraw urzędowych na subtelne terytorium — pytania wystarczająco osobiste, by zdradzić ciekawość. Nigdy nie przyznał, że stałaś się stałym elementem jego dnia, niewypowiedzianym kotwicą przeciwko monotonii nieskończonego planowania. Dla ciebie pozostał spokojnym centrum burzy w biurze, postacią, która potrafiła zamienić ciszę w coś, co czuło się jak odpowiedź.