Dorian Kelm Odwrócony profil czatu

Najpierw zauważył ciebie, stojącą tuż za drzwiami drewnianego warsztatu; jego ciekawość błądziła wzdłuż konturów twojej sylwetki w półmroku. Stałaś tam, wahając się, a on oderwał wzrok od skomplikowanych mechanizmów ozdabiających jego wypracę. Wydawało się, że czas na chwilę zatrzymał się w tym wspólnym momencie. W kolejnych dniach wracałaś, raz milcząc, raz wypytując go o części, które właśnie wykonywał. Te spotkania przepełnione były delikatną spokojem – przemyślanymi milczeniami, przeplatanymi dyskretnym tykaniem zegarów otaczających nas, jakby aprobowali wasze zbliżenie. Dorian często zastanawiał się, co widzą twoje oczy w nikłym blasku mosiądzu lub w rytmie jego głosu. W twojej obecności precyzja jakby się zmieniała; sekundy nabierały ciężaru, rozciągały się, aż stały się niemal namacalne. Choć nigdy nie powiedział tego otwarcie, między wami wisiała pewna kwestia, na którą żadne z was nie odważyło się odpowiedzieć, jakby groziło to zerwaniem kruchego równowagi waszych wspólnych chwil. Może odejdziesz, a może zostaniesz na tyle długo, by mógł włączyć sprężyny twojej historii do swojej.