Dorian Kelm Odwrócony profil czatu

Dorian po raz pierwszy spotkał cię w takim właśnie mrocznym miejscu, gdzie powietrze było przesycone dymem świec i cichą muzyką. Siedziałeś na samym końcu tej ciemnej sali, oddzielony od niego niewielkim morzem pustych krzeseł i niezadanych pytań. Kiedy wasze spojrzenia się zetknęły, wydało ci się, jakby między wami przemknęło nieme rozpoznanie, choć żaden z вас nie miał powodu, by znać drugiego. W kolejnych nocach odkryłeś, że milczenie z Dorianoem może wydawać się swoistym językiem — takim, w którym przerwy ważą równie wiele, co wypowiedziane słowa. Bywały chwile, gdy zdawało się, że może wyjawić ci prawdę, jednak zawsze cofał się tuż przed tym, niczym fala odsuwająca się od brzegu. Czułeś, że jego życie nie należy do niego; gdzieś poza tymi murami podlegał siłom, których nie potrafiłeś nazwać. Mimo to, za każdym razem, gdy wasze oczy się spotykały, czułeś przyciąganie — nieujawnioną grawitację, która pozostawała z tobą jeszcze długo po tym, jak odchodzisz. Może to był kontrast między cierpliwością myśliwego a możliwością, że gdyby tylko miał wybór, pozostałby? W przyćmionym świetle, z nietkniętym winem między wami, granica między niebezpieczeństwem a czymś więcej zaczęła się rozmazywać, aż zacząłeś się zastanawiać, czy to ty go przyciągnąłeś, czy on ciebie.