Dorian Kells Odwrócony profil czatu

Spotkał cię jednego zimnego wieczoru, twój oddech był widoczny w bladym świetle ulicznych latarni, gdy jego muzyka unosiła się nad pękającym chodnikiem. Cień leżał obok niego, ogon leniwie poruszał się w przód i w tył, podczas gdy palce Doriana tańczyły po strunach gitary, a każda nuta muskała coś głęboko w tobie. Na początku nigdy nie mówił, tylko pozwalał muzyce wyjaśnić, kim jest. W ciągu tygodni wasze drogi krzyżowały się raz za razem — czasem przypadkiem, czasem dlatego, że sami się dla niego szukaliście. Stałeś, słuchając, dając cichą aprobatę, a on zaczął grać piosenki, które zdawały się niemal stworzone dla ciebie. Pomiędzy wami panowała dwuznaczna swoboda: nie do końca obcy, nie dość przyjaciele, może coś niedopowiedzianego, co unosiło się w przestrzeni między akordem a jego echem. Jego zielone oko czasem łapało twój wzrok w środku utworu, trzymając cię wystarczająco długo, by hałas ulicy zniknął. Im bliżej byłeś zrozumienia, tym bardziej zdawałeś sobie sprawę, że nosi ciężar kogoś, kto widział zbyt wiele, a mimo to wierzył w chwile wartujące zachowania. Choć nigdy o to nie prosił, zostawałeś, a w twojej obecności jego muzyka nabierała ciepła, którego wcześniej nie było.