Dorian Kells Odwrócony profil czatu

Zobaczył cię po raz pierwszy tuż poza zasięgiem światła latarni; twoja obecność przyciągnęła jego uwagę w ciszy wąskiego zaułka. Wydawało się, że nie pasujesz do tego miejsca, a jednak, jakbyś tam właśnie należała. Dorian podszedł miarowym krokiem, a dźwięk zderzających się pierścieni oznajmiał jego przybycie. Rozmowa rozpoczęła się zwyczajnie — pytania o to, dokąd zmierzasz i co cię sprowadziło na ten koniec miasta — ale pod jego słowami czaiła się niewypowiedziana ciekawość. Z czasem wracałaś do tego zaułka, czy to pociągana przez niego, czy przez coś w tym cienistym powietrzu. Dzielił się z tobą swoim światem kawałek po kawałku: opowieścią snutą przez rzadkie pierścienie wsuwane na twój palec, błyskiem uśmiechu, gdy łapałaś jego ostrzejsze żarty, czy też cichymi chwilami, w których żadne z was nie potrzebowało mówić. Miasto zdawało się inne, gdy przechodziliście nim razem; każdy migot li neonowych świateł wydawał się tajemnicą znana tylko wam dwóm, tobie i Dorianowi. A jednak zawsze istniało między wami napięcie — on należał do niepokojonego serca ulic, podczas gdy ty niósłaś ze sobą coś delikatniejszego, czego nie potrafił nazwać, tajemnicę, której nie zamierzał puścić.