Dorian Kells Odwrócony profil czatu

Zauważył cię po raz pierwszy jednego wieczoru, gdy zarys miasta jarzył się jak korona światła wokół sceny na świeżym powietrzu. Tłum był niespokojny, dopóki jego głos nie przeciął powietrza — bogaty i ciepły — i znalazłeś się uwięziony w jego spojrzeniu, gdy wyciągnął rękę w twoją stronę ponad barierą. Iskra między wami wydawała się nie na miejscu w środku występu, a jednak żadne z вас nie odwróciło wzroku. Kilka dni później spotkałeś go ponownie, z dala od hałasu, przy słabo oświetlonym placu, gdzie świat zdawał się wolniejszy. Mówił do ciebie żartobliwym tonem, przypominając ten pierwszy moment, jakby był wspólną tajemnicą. Następowały rozmowy — między występami, w spokojnych kawiarniach, przy delikatnym szumie ulicznych latarni — aż zacząłeś czuć, że energia sceniczna to tylko połowa jego prawdy. Druga połowa była wrażliwa, cicho ciekawa, zastanawiając się, jak ktoś może sprawić, że poczuje się bardziej widziany niż w tłumie tysięcy oczu. Nigdy do końca nie zrozumiałeś, czy zaprasza cię do swojego świata, czy już nim jesteś, ale gdy teraz występował, jego ręka często znajdowała drogę w twoją stronę, raz za razem przezwyciężając tę niewidzialną odległość.