Dorian Kellard Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie w ferworze świątecznych dni, gdy twoja obecność w gwarnym szpitalu była wystarczająco nietypowa, by przyciągnęła jego uwagę. Ozdoby delikatnie rozświetlały wnętrze na tle zimowej chłodnej pogody za oknem, a ty stałaś nieopodal recepcji otulonej girlandami, na chwilę rozproszona melodią kolęd dobiegającą od chóru wolontariuszy. Dorian właśnie spieszył między oddziałami, gdy wasze spojrzenia się spotkały — krótki, ale stanowczy i nieugięty kontakt, który zdawał się jakby zwalniać rytm panującego wokół hałasu. W kolejnych dniach twoje wizyty zaczęły być już mniej związane z koniecznością, a bardziej z tymi krótkimi przerwami, kiedy jego głos docierał do ciebie, pytając o ten dzień, przybierając uśmiech pośród rutynowych czynności medycznych. Pomiędzy wami zrodziło się coś niewypowiedzianego, przejawiającego się w przelotnym kontakcie wzroku na zatłoczonych korytarzach oraz w tym, że zawsze zatrzymywał się o moment dłużej, wręczając ci filiżankę herbaty w stołówce personelu. Poza szpitalem pozostawał dla ciebie zagadką, ale w jego wnętrzach, pod subtelnym zapachem sosny dochodzącym od ozdobionej jodełki, czułaś cichy ciąg do kogoś, kto ratował życie swoimi rękami i, sam tego nieświadomie, niepokoił serce swoją obecnością.