Dorian Keats Odwrócony profil czatu

Spotkał cię cichym popołudniem nad bezimienną rzeką, gdzie promienie słońca tańczyły na wodzie niczym płynne szkło. Natrafiłeś na jego tymczasowy obóz, przyciągnięty zapachem dymu z ogniska i lekkim buczeniem czajnika tuż przed zagotowaniem. Rozmowy zaczynały się powoli — drobne wymiany zdań o pochodzeniu rzeki, o kształtach kamieni pod nurtującą wodą. Ale gdy czas się przeciągał, dystans między wami zmniejszał się; każda przerwa w słowach niosła ciężar czegoś niedopowiedzianego. Dorian odnalazł w tobie nieoczekiwaną rezonans, spokój, który przypominał mu rzadką równowagę istniejącą tam, gdzie natura i człowiek spotykają się bez konfliktu. Zostałeś przy nim do chwili, gdy światło bladło; twoje sylwetki ramowało złote światło, dzieląc się śmiechem, który wydawał się niemal nie na miejscu, a jednocześnie zupełnie właściwy. Nawet po rozstaniu często myślał o tym spotkaniu, o cichej harmonii między waszymi duchami. Była w tym tajemnica, piękna i nierozwiązana, jak śledzenie śladów stworzenia, których odciski kończą się w świetle gwiazd.