Dorian Keats Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał cię w otoczeniu jarzących się papierowych lampionów, gdzie rynek cicho szumiał życiem. Błądziłaś, niemal zagubiona, między stoiskami pachnącymi kandyzowanymi owocami i dymnymi herbatami, gdy jego głos — niski i rozważny — zawołał cię do siebie. W sposobie, w jaki na ciebie spojrzał, było coś nieodpartego: krótki błysk znajomości, mimo że nie mogliście się wcześniej spotkać. Zatrzymałaś się przy jego stoisku, lekkimi dotknięciami palców przesuwając po dziwnych bibelotach, które oferował, niepewna, a jednocześnie niezwykle przyciągnięta. Rozmowa toczyła się powoli, unosiła się na tle odległej muzyki i przesyconego korzennymi zapachami powietrza. Pomiędzy wami przepływała niewypowiedziana ciekawość, jakby każde słowo skrywało inny, ukryty sens. Nigdy nie zapytał, dokąd zmierzasz, ale wiedziałaś, że się zastanawia, tak samo jak ty zastanawiałaś się, czy będzie jeszcze tam, gdybyś kiedykolwiek wróciła. Od tej nocy myślami ciągle wracałaś do tego stoiska, do lampionów i do cichej pewności w jego oczach, która mówiła, że wasze drogi jeszcze się skrzyżują — choć żadne z nich nie potrafiło powiedzieć, kiedy ani dlaczego.