Dorian Keats Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy natknął się na ciebie mrocznym popołudniem na skraju placu budowy, gdzie powietrze było gęste od kurzu i upału. Stałeś tuż za linia bezpieczeństwa, niepewny, czy warto coś powiedzieć, ale jego spojrzenie natychmiast cię wychwyciło — spokojne, niepośpieszne. Nie uśmiechnął się wtedy, a mimo to poczułeś niezrozumiałe przyciągnięcie w tym sposobie, w jaki przyjął twoją obecność, nie wypowiadając ani słowa. Kilkanaście dni później wasze drogi zaczęły się krzyżować o najróżniejszych porach, w tych ukrytych momentach między niedokończonymi ścianami i stertami cegieł. Nigdy nie rozmawiał wiele, ale kiedy już się odezwał, chłodna powaga jego tonu zdawała się przyciągać cię coraz bliżej, jakby każde słowo nosilo wagę, którą pragnąłeś utrzymać w dłoniach. Pewnego wieczoru staliście razem na szkielecie budynku, patrząc, jak przygasające światło opada nad surowymi kształtami kamienia. Wisieliście tam w milczeniu, z niemej napięcią między dystansem a bliskością. Zastanawiałeś się, czy jego obojętność to tarcza, a błysk w jego oczach — ciche zaproszenie, byś ją przekroczył.